บทที่ 1 พันธนาการรักคุณเลขา / บทนำ

บทนำ

เสียงเนื้อหนั่นแน่นกระทบกระแทกตามจังหวะรักที่เร่าร้อน ร่างกายสูงใหญ่โถมทั้งร่างเข้าทับร่างบอบบางของหญิงสาวที่ตัวเล็กประมาณเท่าหน้าอกของเขาได้ ความคับแน่นของเธอเป็นสิ่งที่ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก มือหนาลูบไล้ตะบบฟอนเฟ้นไปตามเรือนกายขาวนวลเนียนด้วยความหลงใหลได้ปลื้มกับของขวัญสุดพิเศษที่เลขาคนสนิทเป็นคนมอบให้

เสียงหอบหายใจขาดห้วงของคนใต้ร่างยิ่งปลุกกระสันความพลุ่งพล่านในจิตใจของผู้ชายที่ไม่เคยขาดเรื่องอย่างว่าให้ไม่รู้จักอิ่มและรู้จักพอได้เลย ผู้หญิงที่เตรียมมาให้เขาในค่ำคืนนี้เป็นสิ่งพิเศษในรอบหลายปีก็ว่าได้

“เจ็บค่ะ คุณกันต์” เสียงหวานครางผะแผ่วคล้ายจะอ้อนวอนให้คนที่กระทำการอุกอาจกับร่างกายเธอให้หยุดมันเสียตอนนี้

“ฉันจะให้พิเศษ”

ใบหน้าหวานถูกกดลงจมหายไปกับเตียงนุ่ม สองมือจิกเกร็งกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งยามใบหน้าคมคายก้มลงมาซุกไซ้คลอเคลีย หญิงสาวไม่อาจจะปฏิเสธหรือเอื้อนเอ่ยคำใดออกไปได้เพราะกลัว...กลัวว่าเขาจะจำเธอได้

ริมฝีปากอุ่นร้อนที่พรมจูบไปทั่วแผ่นหลังความแข็งขึงที่สอดเสียดกระแทกเข้าออกภายในร่างเธอจนช่วงล่างแทบจะไร้ความรู้สึกแล้วในตอนนี้ น้ำตาสีใสไหลรินลงมาจนเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนไปหมด

“ชื่ออะไร...” ร่างเล็กสั่นเทาไม่เอ่ยตอบแม้แต่คำเดียว เธอสะอื้นไห้เป็นคำตอบและนั่นก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกกระสันอยากจะร่วมรักกับเธอจนไม่สามารถเก็บกักความสุภาพดังรูปลักษณ์ภายนอกได้เลยสักนิด

เวลาในค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนนี้ไม่รู้ว่ามันจะจบลงไปเมื่อไหร่ หญิงสาวได้แต่ภาวนาให้มันจบลง แต่ดูเหมือนคนที่ไร้สติเมามายจะไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระแม้สักนาทีเดียว!

เสียงสะอื้นไห้ดังคลอ ๆ กับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของชายร่างสูงที่พึ่งจะยอมปล่อยเธอเป็นอิสระเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน มือบางค่อย ๆ จับท่อนแขนที่โอบกอดรัดร่างเธอให้ออกไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัวแรง

ยิ่งเวลาฟ้าสว่างแล้วแบบนี้หญิงสาวก็ยิ่งหวานกลัว...กลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเป็นพบเธอ ก่อนที่ตัวเธอเองจะหลุดพ้นจากพันธนาการของอ้อมแขนเขาได้ก็ใช้เวลานานหลายนาที

หญิงสาวกวาดเสื้อผ้าและข้าวของที่เป็นของเธอออกมาจากห้องสูทใหญ่ของโรงแรมห้าดาวนั้นและวิ่งกลับไปที่ห้องพักเยื้อง ๆ กันที่เป็นของตัวเอง

เพียงแค่ประตูปิดลงร่างบุบสลายก็ทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้นห้อง ความเจ็บแสบที่จุดอ่อนไหวของเธอทำเอาแทบจะจับไข้ สองมือกอดรัดตัวเองไว้แน่น

ความคิดภายในจิตใจและสมองตีกันยุ่งเหยิง ก่อนคนที่เข้มแข็งมาตลอดชีวิตอย่างเธอจะระเบิดร้องไห้ออกมา พรหมจารีที่ดูแลรักษามากว่ายี่สิบเจ็ดปี บัดนี้ย่อยยับแหลกลาญไม่เหลืออะไรใด ๆ ให้ภูมิใจอีกแล้ว

ผ่านไปนานหลายนาทีคนที่เศร้าเสียใจก็หยุดร้องไห้และโอบกอดให้กำลังใจตัวเองด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอีกครั้ง ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือเขาจะไม่มีวันรู้เรื่องที่เกิดขึ้น! และเธอจะให้เขารู้ไม่ได้

“มันจะผ่านไป มันจะผ่านไป เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น! ไม่มี!”